Van de grootste vastgoedontwikkelaar binnen én buiten New York, via een kijkcijferkanon van een reality-tv-show, naar de machtigste man van de vrije wereld: Donald Trump is een president van superlatieven.
Een kleine greep uit de truths op zijn Twitter-kloon Truth Social bevat veel woorden in hoofdletters. Woorden als: IMMEDIATELY, UNLIMITED, PROSPERITY, RETALIATION, LOSER, HISTORIC, FRAUD, GROWTH, LANDSLIDE, MASSIVE, OVERWHELMING, CORRUPT, BILLIONS, GREAT, FAKE, WORST, UNDISPUTED, GENIUS — en mijn absolute favoriet: TRUMP WAS RIGHT ABOUT EVERYTHING.
Het bombastische hoofdlettergebruik van The Donald kwam bij mij altijd over als kinderachtig, zelfs primitief. Maar wellicht kijken we naar de nieuwe norm van diplomatieke correspondentie. In ieder geval vielen de kapitalen in het door Trump gedeelde bericht van Rutte over de bombardementen op Irans nucleaire faciliteiten mij op.
You will achieve something NO American president in decades could ever get done. Europe is going to pay in a BIG way, as they should, and it will be your win.
— NAVO-chef Mark Rutte in een privébericht aan Trump
Het gaat mij niet zozeer om Ruttes Trumpiaanse taalgebruik. Ook niet om het hielenlikkende sentiment. Het gaat mij om het feit dat Trump, bombarderend voor wereldvrede vanaf zijn apenrots, een screenshot van dit bericht deelde.
Het is niets meer dan aandoenlijk, en zegt veel over de man. In deze editie van De Studio Dario Nieuwsbrief, zal ik op Trumps drang naar bevestiging ingaan aan de hand van drie zalige voorbeelden.
I. HET KIND MET DE STROPDAS
In 1982 publiceerde Forbes voor het eerst de Forbes 400. Een lijst van de vierhonderd rijkste Amerikanen. Het was iets totaal nieuws, niemand had ooit een poging gewaagd om andermans geld zo schaamteloos te tellen. Het was een ode aan ouderwets Amerikaans kapitalisme, en daarom een obsessie voor de jonge Donald Trump.
Vanaf die eerste editie stond hij er samen met zijn vader Fred op. Fred was een vastgoedman die zijn fortuin had gemaakt met betaalbare woningen in Staten Island en Queens, na The Great Depression. Hun gezamenlijke vermogen werd geschat op 100 miljoen dollar, een astronomisch bedrag, dat in de editie daarop werd verdubbeld. Maar voor Trump junior was het niet genoeg.
Forbes-journalist Jonathan Greenberg werd, terwijl hij werkte aan de lijst van ‘84, gebeld door een hooggeplaatste Trump-medewerker genaamd John Barron. John had de taak om wat feitelijke onjuistheden recht te zetten, en Trump daarmee zo hoog mogelijk op de lijst te krijgen.
John Barron loog over het aantal appartementen dat hun bedrijf in handen had: 25.000, in plaats van de werkelijke 8.000.
John Barron loog over Donalds aandeel in het bedrijf. De appartementen en ander potentieel verzonnen vastgoed waren allemaal aan hem overgedragen, en dus hoorde zijn vader niet meer thuis op de lijst.
John Barron loog over de winsten die Donald Trump zou hebben gemaakt met een casino in Atlantic City.
John Barron loog over een zogenaamd lucratieve deal rondom een hotel.
Maar vooral loog John Barron over zijn naam: hij was namelijk niet John Barron, maar Donald Trump himself.
Een Trump die maximaal vijf miljoen waard was en, in tegenstelling tot zijn vader, niks te zoeken had op de Forbes 400. In die tijd deed Trump zich vaker voor als ‘Barron’ om zijn imago veilig te stellen. Hij belde journalisten niet alleen om te liegen over zijn bezittingen en successen, hij belde ze ook om zeker te stellen dat hij in de media steevast werd aangeduid als ‘multimiljonair’ of ‘vastgoedtycoon’ Trump.
Het beeld van een jonge Trump, die in een aangedikt New Yorks accent journalisten voorliegt, is kinderlijk. Schrijnend. Als een peuter met zijn vaders stropdas om, die lukraak telefoonnummers intoetst op een beige bakelieten toestel.
Donny wilde bij de wereld horen die zijn vader had geschapen. En zichzelf Forbes in liegen was de snelste weg om daar te komen, zonder al het werk dat karakter bouwt.
Het was een tergende schreeuw om erkenning. Een schreeuw die hem uiteindelijk de machtigste man ter wereld zou maken.
II. WAT KOOP JE VOOR DE MAN DIE ALLES HAD?
Trump verlangt naar erkenning en constante bevestiging. En wanneer hij niet krijgt wat hij wil, slaat hij om zich heen met dubieuze importheffingen, bombardementen of — in het geval van Canada, Groenland en Panama — de dreiging van een invasie.
Niemand weet wanneer hij serieus genomen moet worden. Soms verdwijnen onderwerpen waarop hij eerder hyperfixeerde ineens van zijn radar. Daarmee is hij de ultieme ADHD’er van de geopolitiek.
De enige strategie die lijkt te werken, is die van vleierij. Infantiel als het MAGA-kopstuk is, lijkt hij zich gemakkelijk de juiste richting in te laten sturen met glimmertjes, cadeautjes en speeltjes.
Van Saoedi-Arabië kreeg hij onder meer zwaarden en dolken, ingelegd met edelstenen; een witte tijgerbondjas; een gouden beeld van een Arabisch paard; en — natuurlijk — een schilderij van zichzelf.
Want er is niets waar Trump meer van houdt dan Trump. Hij kan geen genoeg van zichzelf krijgen. Daarom bestellen wereldleiders uit alle hoeken en gaten unieke Trump-kunst om de Grote Leider tevreden te stellen.
Zo kreeg hij van China een buste van porselein en jade, én geweven tapijten met zijn beeltenis. Van Poetin ontving hij het schilderij Trump the Survivor (zie hierboven), terwijl Egypte hem in edelmetaal liet gieten.
Hieronder zien we een tenenkrommende scène in de Oval Office: de Duitse bondskanselier Friedrich Merz presenteert de geboorteakte van Trumps grootvader, in de hoop dat diens kleinzoon de historische banden tussen hun landen niet vergeet wanneer hij schijnbaar willekeurig importtarieven verzint.
III. TRUMPS FINAL BOSS
We kunnen van alles van Trump vinden; als lid van de linkse intellectuele elite vind ik dat natuurlijk ook. En hoewel dit dan weer niet karakteristiek voor de linkse intellectuele elite is, moet ik toegeven: hij heeft het best goed gedaan.
De bedragen die hij destijds bij elkaar loog voor de journalist van Forbes, heeft hij inmiddels ruimschoots overstegen. Diezelfde Forbes schat zijn fortuin momenteel op 5.1 miljard dollar. En als we ervan uit gaan dat ze weer in de maling worden genomen en hij maar de helft waard is, dan is hij nog steeds schathemelrijk.
Maar hoewel Donald Trump nu echt een stinkend rijke vastgoedtycoon én de machtigste man ter wereld is, is er één ding dat hij nooit kan worden: koning.
De onderstaande post op de officiële White House insta, laat zien hoe dat eruit zou zien — op een neppe Time-cover. Trump leek nooit tevredener.
Trumps obsessie met koningshuizen is zowel on brand als paradoxaal. Als ultieme man van het volk zou hij een afkeer van monarchen moeten koesteren. Maar Trump is betoverd door pracht en praal, door paleizen, door oud geld, maar vooral door het idee van een dynastie.
Trump houdt van absolute macht. Hij legt uitspraken van het Hooggerechtshof naast zich neer als ze hem niet bevallen, sluit kritische journalisten buiten en deporteert mensen zonder proces. In zekere zin zijn die autocratische trekjes onderdeel van zijn hunkering naar een kroon.
Weg met dat hinderlijke stemmen! Weg met die checks and balances! Weg met het Congres! Koning Trump blijft aan de macht tot het tijd is voor een van zijn telgen, zodat Donald zijn dagen kan slijten met golf en militaire parades. Ik zou er niet van opkijken als hij in 2028 een poging doet om aan te blijven. Zal hij de rechtsstaat in de tussentijd ver genoeg hebben uitgehold om dat mogelijk te maken?
TRUMP WIL GEKNUFFELD WORDEN
In dit alles zie ik een man die zijn hele leven heeft gestreden voor acceptatie. Acceptatie van zijn vader, van de vastgoedwereld, van de popcultuur, van de politiek, van de monarchie, maar die stiekem door iedereen wordt gezien als een clown.
Ik zie een man die president werd op klassieke populistische thema’s, die zegt wat hij denkt dat de mensen willen horen — en nu wordt bespeeld door iedereen die met hem in aanraking komt. Poetin, Netanyahu, Rutte, Silicon Valley. Hij is een man die parasieten aanziet voor vrienden vanwege een verblindend narcisme, want ieder die hem leegzuigt moet het bij het rechte einde hebben… toch?
Volgens mij moet iemand Trump een knuffel geven, en lieve woordjes in zijn oor fluisteren. Zeggen dat hij goed genoeg is. Dat iedereen hem stoer en mooi vindt. Dat hij alles al bewezen heeft. Dat iedereen van hem onder de indruk is. Dat zijn torens het hoogst zijn en het felst glanzen. Dat hij meer weet van alles dan iedereen. Dat hij onbetwist de beste is.
Kan iemand deze taak, in het belang van de internationale veiligheid, met spoed op zich nemen? Want de geschiedenis leert: een eenzame man zonder knuffels is uiteindelijk het gevaarlijkste wat er bestaat.
👌👌😍😍 goed gesproken 👏