Vorig jaar begon ik met een column bij The Beat waarin ik Dry January ridiculiseerde als een ‘door anus blekende, leugens verspreidende, supplementen slijtende, yoga-bewapenende, retraite-aanprijzende, zonnehoed-dragende, zelfingenomen, kwakzalvende, psychotische gezondheids-TikTok-influencer-guru’s bedacht complot om alle lol uit de verrotste maand van het jaar te zuigen, teneinde hun superioriteit te ontlenen aan ons schuldgevoel.’

Hoewel ik het in grote lijnen eens ben met deze vlijmscherpe analyse, ben ik dit jaar toch om. Ik doe mee.

Ik voer al jaren een interne campagne tegen Dry January, omdat het een opgelegd iets is. Iets wat we dan gezellig met z’n allen doen, en daar hou ik niet van. Het druist in tegen mijn misselijkmakende, unieke kunstenaarspersona. Als schrijver hoor je een einzelgänger te zijn, en als einzelgänger doe je niet mee aan mainstream groepsactiviteiten als Dry January of Stoptober.

Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat er natuurlijk ook iets anders meespeelde: ik had helemaal geen zin om een maand niet te drinken. Drinken is namelijk geweldig. Na een glas wijn lijkt de wereld opeens niet meer op een afgrond af te stevenen, lijken populisten minder machtig, deadlines minder belangrijk en andere problemen of zorgen allemaal wel mee te vallen.

Geluk in een glas.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, kan alcohol elke gelegenheid, hoe verplicht, saai of ongemakkelijk ook, acceptabel of zelfs leuk maken. Nu zullen er vast mensen zijn die oordelend opmerken: je hebt toch geen alcohol nodig om het naar je zin te hebben? Daarop zeg ik: dat klopt. Je hebt ook geen schep nodig om een gat te graven, maar het helpt wel.

Drank is een sociaal glijmiddel. Dat is algemeen bekend, maar toch klinkt het opeens ongemakkelijk als iemand het beestje bij de naam noemt. De realiteit is dat je makkelijker kletst, spontaner uit de hoek komt en over het algemeen makkelijker connecties legt.

Maar waarom? Word je echt zoveel charmanter wanneer je precies aangeschoten genoeg bent? Of is het dat iedereen met een paar drankjes op de lat een stuk lager legt? Reduceren we onze standaarden collectief om elkaar leuker te vinden? Zijn we een stel onuitstaanbare azijnzeikers die elkaar enkel tolereren aan de drank?

Ik ben bang van wel.

Maar aan de andere kant, wat is er echt zo erg aan een stel mensen dat zich stupide zuipt om een goeie tijd te hebben, terwijl ze een nacht lang als bavianen in elkaars oor schreeuwen?

Wat ik wel weet, is dat ik vaak droom over een utopie waarin ik nooit meer drink. Waarin ik elke dag fris als een hoentje, zonder wekker, opsta. Waarin ik zo’n onwaarschijnlijke ochtendroutine heb vol smoothies, journals en cardio. Waarin ik uit ga naar clubs door het hele land en daarna niet word opgelicht door een taxichauffeur of bibberend op een verlaten perron wacht op een vertraagde trein, maar comfortabel en op eigen gelegenheid naar huis rijd in mijn eigen auto.

Ja, dromen.

Er zijn zoveel boeken die ik wil schrijven, projecten die ik wil uitvoeren, maar de tijd blijft me tegenwerken. Ik denk dat als ik niet zoveel tijd zou spenderen aan wijn drinken en bijkomen van wijn drinken, ik meer zou kunnen doen van wat ik echt wil.

Vaak denk ik aan Tyler, The Creator, een notoire geheelonthouder. Hij heeft zoveel goede muziek gemaakt, clips geregisseerd, kleding ontworpen én zijn eigen festival opgezet. Ik begrijp dat de man een heel team om zich heen heeft om dit allemaal te laten lukken, maar toch denk ik dat het niet zou gebeuren als hij zoveel takken zou roken, xans zou poppen en hennie zou slurpen als zijn concullega’s.

Aan de andere kant draait het leven natuurlijk niet om projecten. Volgens mij gaat het om connecties met mensen, om herinneringen maken en toffe shit doen. En laat het nou zo zijn dat veel connecties en herinneringen niet gemaakt worden onder het genot van een glas melk, zeg maar.

Toch denk ik ook dat de mensen met wie je geen gesprek kunt voeren zonder een emmer alcohol tussen jullie in, misschien ook gewoon heel saai zijn. Of ben ik nu te hard? Of erger nog: ben ik zelf zo iemand?

Zoals met alles waar ik iets over wil weten, begint mijn zoektocht op YouTube, waar Hoe-stoppen-met-alcohol-mijn-leven-redde-video’s een aanzienlijk genre op zich vormen. Video’s van influencers die, zonder enige nuance, een zwart-witbeeld tussen hemel en hel schetsen. Maar pas op voor de goddelijke oplossingen van zelfhulpguru’s, want die hebben meestal een commercieel staartje. Ze verkopen een ideaal leven, een gedroomde toekomst, maar in de praktijk blijkt dat meestal een e-book over passief inkomen.

Ik dwaal af. Het lijkt me gewoon goed om een maandje niet te drinken, om te zien hoe dat is. Want hoewel ik doordeweeks niet zo’n zuiplap was, ging er zelden een weekend voorbij zonder sommelier die zijn waren aanprees, of een baco-trein met verlengd traject.

Er is een opmerking van Theo Maassen waar ik vaak aan denk. Hij zei: ‘Als ik een leeg A4’tje heb, durf ik vaak geen tekening te maken. Dan is er altijd nog de kans dat het een mooie tekening wordt.’

Dat vind ik zo’n krachtig idee, dat gevoel van iets zo graag goed willen doen, dat je uiteindelijk maar niks doet. Ik denk dat veel mensen hiermee worstelen, of het nu gaat om dromen achterna jagen of iets nieuws proberen.

En die metafoor slaat ook op Dry January. Hoewel ik elk weekend op dat A4’tje durf te tekenen, zorgt dezelfde formule helaas steeds voor dezelfde tekening.

Het is tijd om wat anders te kleuren.

To zuip or not to zuip...