De afgelopen tijd publiceerde ik twee dingen: een video waarin ik een column voorlees over het Amsterdamse Op de Ring, en een podcast over mijn reis in een konvooi naar Oekraïne. De column werd meer dan 750.000 keer bekeken, de podcast werd zo’n 1.200 keer beluisterd. Nu is 1.200 veel. Als je 1.200 mensen op elkaar propt kan je de grote zaal van een respectabel poppodium vullen, maar 750.000? Daar bestaan geen zalen of stadions voor. Het grootste stadion ter wereld — in Noord-Korea — biedt plek aan 114.000 mensen. Veel succes.
Maar kijk, die virale column schreef ik in een avondje op de bank, terwijl ik voor de podcast een kleine week in oorlogsgebied was, tientallen mensen interviewde, een uur of veertig aan materiaal terugluisterde en ordende, muziek uitzocht, researchte, monteerde, factcheckte en feedback verwerkte voordat ik uiteindelijk over een periode van twee maanden vijf afleveringen maakte.
Wat ik wil zeggen is, waarom zou ik al die moeite doen voor een inhoudelijk verhaal over de oorlog aan de rand van ons continent, terwijl mensen gewoon willen lachen om Havermelkelitaire buzzwords?
Als ik een groot beroemd schrijver wil worden, moet ik dan niet gewoon hapklaar cynisme serveren zodat mensen ruzie kunnen maken in de comments? Moet ik het algoritme dwingen om de views op te drijven door makkelijke controversiële grapjes te maken? Is dat niet de snelste weg naar succes?
Toen ik mijn nieuwe podcast aankondigde op TikTok, plaatste de heer Pm948 de onderstaande reactie. En hoewel ik me meestal niet zo laat opjutten door haat, zette deze me aan het denken.
Was de heer Pm948 een troll? Een keyboardkrijger die enkel reactie wilde uitlokken? Wilde hij mijn ego krenken? Mijn nachtrust verstoren? Of was hij daadwerkelijk een bezorgde lezer? Iemand die genoot van mijn columns en geen zin had in gepolitiseerd gezwets?
Misschien had hij wel gelijk. Wie dacht ik eigenlijk dat ik was? Hoe durfde ik een verhaal te vertellen over oorlog, over geopolitiek, over leed? Ik ben maar een domme kunstenaar. Ik ben niet universitair geschoold. Mijn mening is bij voorbaat niet serieus te nemen!
Ik hoor thuis in de club, linksvoor, luisterend naar een dj uit 2007 die met behulp van de sync-knop wat semi-ironische 90s-trance-remixjes aan elkaar rijgt en daar mag ik dan bij 3FM grappig over lopen doen. Dat, en niks anders, is waarvoor ik gezegend ben met een vlijmscherpe pen.
Toch?
Begrijp me niet verkeerd, ik geniet met volle teugen van linksvoor luisteren naar een dj uit 2007 die met behulp van de sync-knop wat semi-ironische 90s-trance-remixjes aan elkaar rijgt, maar er is dus — pas op: controversiële mening incoming — wel meer in het leven dan de club.
Ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat u het nieuws volgt. Zo niet: de Verenigde Staten vertonen steeds meer autocratische trekjes onder Trump. Oekraïne dreigt (deels) in Poetins handen te vallen. Er is nog steeds een burgeroorlog in Soedan. Israël leidt de aandacht van zijn genocide af door Iran te bombarderen en Trump doet vrolijk mee. Nu vliegen de bommen over en weer in het halve Midden-Oosten. Je zou bijna vergeten dat we ten onder gaan aan een klimaatcrisis.
Toch luisteren mensen liever naar mijn column over yuppen op de ring dan naar eindeloos gezaver over de oorlogen van oude witte mannen, en dat snap ik. Het liefst stuur ik Trump, Poetin en Netanyahu ook zonder eten naar bed. Maar de realiteit is anders.
Waar het me denk ik om gaat, is dat het moeilijk is om uitgebreide verhalen te vertellen in een wereld die geregeerd wordt door short-form content.
We swipen ons leven weg door een oneindige brei van life hacks, thirst traps, viral hooks en rage bait. ‘Ik heb vandaag een miljoen domme internetfilmpjes gekeken en nu ben ik gelukkig,’ lijkt de algemeen geaccepteerde norm.
Maar dat we het allemaal doen, betekent nog niet dat het goed is.
Natuurlijk kan ik het algoritme geven wat het wil, en mij volledig toeleggen op het schrijven van korte, grappige columns. En natuurlijk geniet ik van het schrijven van die columns en de reacties die ze teweegbrengen. Maar het is niet genoeg. Een verhaal met nuance, context en gevoel laat zich niet vertellen in 400 woorden.
Ik geloof dat mensen uiteindelijk meer voldoening halen uit de verhalen die niet zo hapklaar zijn. De verhalen met diepgang. Met grijs gebied. Waarin de mening niet vooraf vaststaat. Verhalen waarvoor je soms moeite moet doen.
Want de verhalen die het belangrijkst zijn, zijn zelden de makkelijkste.
Hoewel clout chasen goed voelt wanneer mijn telefoon explodeert van likes, comments en volgers, en ik op festivals props krijg van kaatschaatsende ravers, moet ik oppassen dat ik niet denk dat die instant gratification het hoogste goed is.
Dus, bij voorbaat mijn excuses aan de heer Pm948, ik zal schrijven over meer dan alleen drugs en het nachtleven. Er zullen langere nieuwsbrieven volgen, er zullen meer podcasts verschijnen, over allerlei onderwerpen des levens.
Maar wees niet al te getreurd, binnenkort ben ik gewoon weer bij Justin op de radio met een nieuwe, hapklare, deelbare, aaibare, grappige, potentieel virale, radiocolumn.