Hoewel ik het in grote lijnen eens ben met deze vlijmscherpe analyse, ben ik dit jaar toch om. Ik doe mee.

Ik voer al jaren een interne campagne tegen Dry January, omdat het een opgelegd iets is. Iets wat we dan gezellig met z’n allen doen, en daar hou ik niet van. Het druist in tegen mijn misselijkmakende, unieke kunstenaarspersona. Als schrijver hoor je een einzelgänger te zijn, en als einzelgänger doe je niet mee aan mainstream groepsactiviteiten als Dry January of Stoptober.

Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat er natuurlijk ook iets anders meespeelde: ik had helemaal geen zin om een maand niet te drinken. Drinken is namelijk geweldig. Na een glas wijn lijkt de wereld opeens niet meer op een afgrond af te stevenen, lijken populisten minder machtig, deadlines minder belangrijk en andere problemen of zorgen allemaal wel mee te vallen.

Geluk in een glas.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, kan alcohol elke gelegenheid, hoe verplicht, saai of ongemakkelijk ook, acceptabel of zelfs leuk maken. Nu zullen er vast mensen zijn die oordelend opmerken: je hebt toch geen alcohol nodig om het naar je zin te hebben? Daarop zeg ik: dat klopt. Je hebt ook geen schep nodig om een gat te graven, maar het helpt wel.

Drank is een sociaal glijmiddel. Dat is algemeen bekend, maar toch klinkt het opeens ongemakkelijk als iemand het beestje bij de naam noemt. De realiteit is dat je makkelijker kletst, spontaner uit de hoek komt en over het algemeen makkelijker connecties legt.

Maar waarom? Word je echt zoveel charmanter wanneer je precies aangeschoten genoeg bent? Of is het dat iedereen met een paar drankjes op de lat een stuk lager legt? Reduceren we onze standaarden collectief om elkaar leuker te vinden? Zijn we een stel onuitstaanbare azijnzeikers die elkaar enkel tolereren aan de drank?

Ik ben bang van wel.

Maar aan de andere kant, wat is er echt zo erg aan een stel mensen dat zich stupide zuipt om een goeie tijd te hebben, terwijl ze een nacht lang als bavianen in elkaars oor schreeuwen?

Wat ik wel weet, is dat ik vaak droom over een utopie waarin ik nooit meer drink. Waarin ik elke dag fris als een hoentje, zonder wekker, opsta. Waarin ik zo’n onwaarschijnlijke ochtendroutine heb vol smoothies, journals en cardio. Waarin ik uit ga naar clubs door het hele land en daarna niet word opgelicht door een taxichauffeur of bibberend op een verlaten perron wacht op een vertraagde trein, maar comfortabel en op eigen gelegenheid naar huis rijd in mijn eigen auto.

Ja, dromen.

Er zijn zoveel boeken die ik wil schrijven, projecten die ik wil uitvoeren, maar de tijd blijft me tegenwerken. Ik denk dat als ik niet zoveel tijd zou spenderen aan wijn drinken en bijkomen van wijn drinken, ik meer zou kunnen doen van wat ik echt wil.

Vaak denk ik aan Tyler, The Creator, een notoire geheelonthouder. Hij heeft zoveel goede muziek gemaakt, clips geregisseerd, kleding ontworpen én zijn eigen festival opgezet. Ik begrijp dat de man een heel team om zich heen heeft om dit allemaal te laten lukken, maar toch denk ik dat het niet zou gebeuren als hij zoveel takken zou roken, xans zou poppen en hennie zou slurpen als zijn concullega’s.

Aan de andere kant draait het leven natuurlijk niet om projecten. Volgens mij gaat het om connecties met mensen, om herinneringen maken en toffe shit doen. En laat het nou zo zijn dat veel connecties en herinneringen niet gemaakt worden onder het genot van een glas melk, zeg maar.

Toch denk ik ook dat de mensen met wie je geen gesprek kunt voeren zonder een emmer alcohol tussen jullie in, misschien ook gewoon heel saai zijn. Of ben ik nu te hard? Of erger nog: ben ik zelf zo iemand?

Zoals met alles waar ik iets over wil weten, begint mijn zoektocht op YouTube, waar Hoe-stoppen-met-alcohol-mijn-leven-redde-video’s een aanzienlijk genre op zich vormen. Video’s van influencers die, zonder enige nuance, een zwart-witbeeld tussen hemel en hel schetsen. Maar pas op voor de goddelijke oplossingen van zelfhulpguru’s, want die hebben meestal een commercieel staartje. Ze verkopen een ideaal leven, een gedroomde toekomst, maar in de praktijk blijkt dat meestal een e-book over passief inkomen.

Ik dwaal af. Het lijkt me gewoon goed om een maandje niet te drinken, om te zien hoe dat is. Want hoewel ik doordeweeks niet zo’n zuiplap was, ging er zelden een weekend voorbij zonder sommelier die zijn waren aanprees, of een baco-trein met verlengd traject.

Er is een opmerking van Theo Maassen waar ik vaak aan denk. Hij zei: ‘Als ik een leeg A4’tje heb, durf ik vaak geen tekening te maken. Dan is er altijd nog de kans dat het een mooie tekening wordt.’

Dat vind ik zo’n krachtig idee, dat gevoel van iets zo graag goed willen doen, dat je uiteindelijk maar niks doet. Ik denk dat veel mensen hiermee worstelen, of het nu gaat om dromen achterna jagen of iets nieuws proberen.

En die metafoor slaat ook op Dry January. Hoewel ik elk weekend op dat A4’tje durf te tekenen, zorgt dezelfde formule helaas steeds voor dezelfde tekening.

Het is tijd om wat anders te kleuren.

Als schrijver moet je schrijven. Het klinkt heel simpel. Maar in de praktijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Laatst was ik op een literair evenement waar de Amerikaanse dichter en essayist Robert Hass werd geciteerd:

“It’s hell writing and it’s hell not writing. The only tolerable state is having just written.”

Bij het horen van deze quote maakte ik instemmende schrijversgeluiden tussen slokjes Malbec door, waarschijnlijk omdat ik op dat moment in een literaire malaise zat en ik in mijn zelfmedelijden op zoek was naar iets dat mijn gevoel legitimeerde. Het is een bekende bijwerking van zelfmedelijden, de ontvankelijkheid voor cynisme en complottheorieën.

Toen mijn schrijven een week later weer in een opwaartse trend was beland, dacht ik anders over deze quote. Hoewel het inderdaad heerlijk voelt wanneer je net iets hebt geschreven waar je blij mee bent, wil ik bij de uitspraak van Hass wel een flink hoopvolle asterisk toevoegen:

*Schrijven is geen hel als het lukt.

Wanneer de woorden uit je vingertoppen stromen en je precies datgene wat je bedoelt op het scherm ziet verschijnen, ontstaat er een soort bedwelmende dopaminecirkel die nergens mee vergeleken kan worden. Als het lukt beeldhouw je zinnen met de zekerheid van Michelangelo zijn David. Ik begrijp dat die beeldspraak misschien wat pompeus is, maar juist daarom gebruik ik het. Het voelt ook pompeus, grandioos en heroïsch.

Helaas lukt het niet altijd.

Sterker nog, misschien lukt het vaker niet dan wel. Soms ben ik een hele dag bezig en heb ik niks voor elkaar gekregen. Dan is de dag door mijn vingers geglipt en blijf ik achter met frustratie en schaamte. Ik heb hier speciaal voor deze nieuwsbrief een meme over gemaakt die iedereen mag stelen.

Om dat te voorkomen heb ik allemaal strategieën ontwikkeld, en in deze editie van de Studio Dario Nieuwsbrief zal ik die strategieën met u delen in de vorm van vijf tips. Let wel op: ik geef geen enkele garantie op succes. Mijn strategieën zijn slechts proefondervindelijke werkwijzen die mij soms helpen. Af en toe lukt er niks. Dit noodlot dien je te accepteren, schijnt; helaas heb ik dat nog niet geleerd.

Qua dagindeling zijn er twee manieren om te schrijven.

1. De hele dag.

2. Een deel van de dag.

Hoe je het ook wendt of keert, het komt altijd neer op een van deze twee opties. Optie één is moeilijk, in verband met het leven. Werk, verplichtingen, bureaucratische taken die om een of andere reden continu aandacht vereisen. Maar zoals sommige van jullie weten, begon ik mijn nieuwsbrief eerder dit jaar met de mededeling dat ik met pijn in mijn hart ontslag had genomen bij het Haagsch Cultuurbordeel PIP om mijn droom van het schrijverschap na te jagen, om tijd vrij te maken.

De verwachting was dat ik op die manier dagenlang achtereen zou schrijven: columns, boeken, nieuwsbrieven, korte verhalen en manifesten. Want het gebrek aan tijd, en de constante druk van mijn andere verplichtingen hielden mij tegen. Ze verdrukten mijn potentie. Het lag aan externe factoren, dat moest wel. Als dat niet zo zou zijn, zou het probleem nog weleens bij mij kunnen liggen, en dat behoort natuurlijk niet tot de mogelijkheden.

Toch?

Toch wel. Met meer tijd is schrijven makkelijker geworden, maar toch zit ik niet van negen tot vijf met een ambtelijk genoegen achter mijn bureau te typen. Het werkt anders.

Ik schrijf hele dagen. Van de ochtend tot de avond. Niet omdat dat ideaal is, maar simpelweg omdat ik door dagen uit te sparen om aan mijn aanstaande bestseller te werken, de grootste kans van slagen heb. Het is schieten met hagel. Er is namelijk een moment dat je kunt schrijven, en een moment dat je achter je laptop zit en die momenten moeten samenvallen. Het is zeker niet de meest productieve manier.

De dagen die ik uitspaar om te schrijven zijn emotionele achtbanen van ontwijkende huishoudelijke taken die geen prioriteit zouden moeten hebben, afgewisseld met spaarzame momenten waarin er zinnen worden uitgeperst. Dit is niet gewenst, maar toch waar ik het vaak mee moet doen.

Mensen vragen mij weleens waarom mijn huis zo opgeruimd is, welke vorm van OCD mij dreef tot het alfabetiseren van mijn kruiden. Het antwoord is simpel: uitstelgedrag.

Als ik een dag heb waarop ik kan schrijven omdat ik die dag al maanden verdedig door er niks op te plannen, door tegen mensen te zeggen dat ik niet beschikbaar ben, dat ik geen tijd heb, dat ik misschien volgende week een gaatje in mijn agenda heb, dat iedereen maar kan wachten, dan verspil ik die dag aan de meest triviale onzin. Ik draai wasjes, ik orden lades, ik recycle glas, helaas doomscroll ik. Maar ik schrijf ook. Uiteindelijk. Het lukt me om woorden op papier te krijgen en als je dit vaak genoeg doet, heb je uiteindelijk een boek geschreven. Zo simpel is het.

Maar er gaat zo veel tijd verloren. Ik droom over optie twee. Een dagdeel schrijven. Een stukje dag indelen waarin het dan ook lukt om te schrijven, zodat je de rest van de dag niet hoeft te stressen om onvoltooide schrijverij.

Online kwam ik dit schema tegen van de feministische sciencefictionschrijfster Ursula Le Guin. Het inspireerde me.

Dit is mijn versie van die ochtendroutines van succesvolle zakenmannen / fitnessgoeroes die online pretenderen voor de lunch een ton bij elkaar te hebben gedaytrade terwijl ze ook een squat- en/of Strava-PR behaalden.

Als ik zou leven zoals Le Guin deed, zou ik elke dag vrij zijn. Zo zou dat voelen, stel ik me voor. Ik zou vanaf de lunch complete autonomie genieten en kunnen squaten en daytraden wat ik wilde, wie weet zou ik mijn sociale contacten onderhouden. Ik zeg maar wat.

Maar de werkelijkheid is anders, en ik heb mij helaas te verhouden tot de werkelijkheid. Ik heb mijn leven niet consistent ingedeeld, en hele dagen tegen een lege pagina schreeuwen wordt op den duur ongewenst. Dus hier zijn een aantal tips die mij helpen met schrijven.

TIP 1: TELEFOON WEG

Je bent niet zo belangrijk als je denkt. De kans is heel klein dat je de verantwoordelijkheid draagt over, ik zeg maar wat, een nucleair arsenaal. Niemand gaat jou bellen met de mededeling dat de Russen zojuist tientallen ballistische raketten hebben afgevuurd richting alle Europese hoofdsteden, en je acht minuten de tijd hebt voordat de wereld zoals we die kennen niet meer bestaat, en je in die acht minuten moet bepalen of wij op de aanval moeten reageren door ook tientallen ballistische raketten af te sturen op hun metropolen, om de wereld daarmee in een nucleaire winter te storten waar we hoogstwaarschijnlijk nooit meer uit komen.

Wat ik probeer te zeggen is, je telefoon kan best even in een andere kamer liggen. Wil je iets op papier krijgen? Dan is deze stap essentieel. Maak het jezelf gemakkelijk. De smartphone is ontworpen door heel veel mensen die allemaal veel slimmer zijn dan jij, die als missie hebben jou domme kleine holbewonerbrein te stimuleren totdat je niks anders doet dan doelloos scrollen door rage-bate en life hacks, terwijl je langzaam maar zeker met je bank versmelt.

Je bent niet opgewassen tegen dat ding. Leg hem weg.

TIP 2a: PAK DE OCHTEND,

Hoewel ik het tegen beter weten in heel vaak de hele dag probeer, ben ik vaak op mijn best in de ochtend. Er is iets aan ‘s ochtends schrijven dat werkt. En dan bedoel ik niet ‘voor de lunch’, nee ik bedoel je bed uit, badjas aan, koffie zetten en direct typen. Niet douchen, geen nieuws lezen, niet e-mailen. Binnen een kwartier van bed naar schrijftafel. Dat is magie.

Ik denk dat het komt doordat je brein nog geen hele dag te verwerken heeft gehad. Je hebt niks hoeven afsluiten om te kunnen beginnen. Daarnaast word je op de vroege ochtend niet gestoord, omdat de wereld nog bezig is hun slechte humeur weg te caffeïneren.

Als bijkomend voordeel kun je de rest van de dag rond paraderen in de wetenschap dat jij al hebt geschreven. Het is al gelukt. Alles wat er die dag nog gebeurd, is bonus. Je bent een winnaar, dat wist ook Ursula Le Guin.

TIP 2b: FUCK DE MIDDAG,

Dit doe ik niet genoeg, maar als ik het doe helpt het altijd. Tussen ongeveer 14:00 en 17:00 is de wereld chaos. Je telefoon draait op volle toeren en je inbox is een slagveld. Mensen willen van alles en op straat is het druk. De roadrage van de wereld sijpelt via je slecht geïsoleerde kieren naar binnen en van schrijven komt het niet.

Dit gebeurt niet elke dag, maar soms wel, en als het gebeurt kun je er niks aan doen. Besef en accepteer dat. Wees niet koppig, want een middag lang tegen de kosmische stroming in zwemmen levert weinig op en kost genoeg moeite om alle potentie van een schrijfavond te saboteren en vernietigen.

Doe iets anders. Orden een la. Dit is geen capitulatie. Elke topsporter weet dat gedoseerde rust even belangrijk is als de training.

TIP 2c: EN OVERSCHAT DE AVOND NIET

Het beeld van de whiskey drinkende schrijver die nachtenlang al kettingrokend proza van Pulitzer-niveau produceert is naar mijn mening achterhaald, dan wel een sprookje. Hoewel de avond rustig is, en ik ‘s avonds graag schrijf, werkt het beter om op tijd naar bed te gaan en de volgende ochtend vroeg weer een poging te wagen. Offer geen ochtend op om een avond wijn te zuipen onder de dekmantel van literaire clichés. Als ik drink schrijf ik minder, en wat ik schrijf is slechter.

TIP 3: CHOOSE YOUR WEAPON

Schrijven kan met een breed scala aan gereedschappen. Met de hand, op de computer of zelfs op je telefoon, ik gebruik ze allemaal. Ze hebben allemaal een andere functie, de specifieke werking van elke manier van schrijven is ergens goed voor. Gebruik die voordelen.

Met de hand schrijf ik bijna elke dag Morning Pages, een term die ik haat omdat tenenkrommende influencers hem hebben gepopulariseerd. Desondanks werkt het heel goed. Het is in principe een dagboek. Het is de bedoeling om elke dag twintig minuten met de hand te schrijven over wat er dan ook maar in je opkomt. Zoals de naam zegt moet het in de ochtend, maar dat waardevolle schrijfmoment gebruik ik liever om te werken aan proza. In mijn ervaring werkt Morning Pages ook in de afternoon of evening.

Het is goed om je gedachten te ordenen, om dingen van je af te schrijven, om plannen te smeden. Want als je iets opschrijft, is het echt, dan bestaat het in de fysieke wereld, en is het niet meer zo vluchtig als je gedachte waaruit het voortkwam. Deze nieuwsbrief komt voort uit zo’n sessie.

Met de hand schrijven is een wezenlijk andere ervaring dan typen, het is trager. Soms eindigt een zin anders dan mijn intentie was toen ik eraan begon, want in de tijd die het kostte om de letters op te tekenen veranderde ik van gedachte. Dat is waar het om gaat. Het dwingt je na te denken. Het kalmeert.

Ook op de telefoon schrijf ik. Ik weet dat ik zei dat die in de andere kamer moet liggen maar regels zijn er om te breken. Ik schrijf mijn columns graag op mijn telefoon, ijsberend door de woonkamer. Korte dingen op een klein scherm, dat voelt goed. Dat klopt. Ook hou ik ervan mijn tekst aan te raken, dat ik met het touchscreen zinnen kan slepen. Het tactiele helpt mij de tekst toe te eigenen, de tekst voelen, letterlijk.

Het laatste gereedschap is natuurlijk de laptop, waarop het serieuze schrijven gebeurt, maar sinds een maand gebruik ik mijn laptop hier niet meer voor. Ik ben overgestapt op een iPad mini met een opvouwbaar toetsenbord. Het is geweldig. Ik kan mijn tekst aanraken, ik word niet afgeleid door alle andere dingen die ik kan doen op mijn laptop, en het grootste voordeel: de iPad plus het toetsenbord passen in mijn nektas. Het is zalig.

Op de iPad heb ik geen sociale media, geen e-mail, geen WhatsApp. Wel heb ik een app om e-books te lezen en wat digitale kranten. Een apparaat waarop ik enkel lees en schrijf heeft heel veel veranderd. Mijn brein weet dat als dit ding tevoorschijn komt, we gaan lezen of schrijven. Niks anders. Het helpt enorm met afleidingen. Ik word niet betaald om te zeggen dat ik iedereen die van lezen en schrijven houdt aanraad om er een apart apparaat voor aan te schaffen. Het is een ware life hack.

Kies bedachtzaam met welk gereedschap je gaat schrijven, en kies naar de krachten én beperkingen van dat gereedschap. Deze nieuwsbrief ontstond met de hand, werd geschreven op de iPad en geredigeerd met de computer.

TIP 4: DE 20 MINUTEN REGEL

Dit is de belangrijkste tip. Deze heeft mij voorbij zo veel intimiderende lege pagina’s gebracht. Het is een timer van twintig minuten. Het idee is: je kunt je er echt wel toe zetten om iets twintig minuten te doen.

Ik zet de timer, het liefst zie ik hem aftellen op hetzelfde scherm als waarop ik schrijf, en dan moet ik twintig minuten onafgebroken typen. Je moet blijven schrijven, en let niet op spelfouten, lelijke constructies of grammaticale missers. Je typt, en als je niet op een woord kan komen ga je niet uren zitten tobben, dan ram je twee keer op enter, en ga je door met een nieuwe zin.

Als je verstrikt raakt in een idee of een concept: enter, enter en door.

Als je alles wat je schrijft haat: enter, enter en door.

Als je midden in een zin verveeld raakt: enter, enter en door.

Dat moet je twintig minuten doen. Het hoeft niet goed te zijn. Je hoeft niet mooi te schrijven. Maar na die twintig minuten heb je iets. Die spierwitte barrière in de vorm van een lege pagina is verdwenen, en opeens ben je aan het redigeren. Je mag een mening vormen over wat er staat, dat is oneindig veel makkelijker dan perfectie scheppen uit het niets. Misschien heb je na die twintig minuten een pagina vol troep, maar vind je één goeie zin. Mooi, dat is genoeg. Daarop kun je bouwen.

Soms trek ik het twintig minuten concept door naar een complete to-do-list. Dan deel ik mijn beschikbare tijd op in compartimenten van twintig minuten waarin ik schrijven afwissel met dingen waar ik geen zin in heb.

Dat ziet er bijvoorbeeld zo uit:

• 20 min — Schrijven

• 20 min — Mailtjes beantwoorden

• 20 min — Schrijven

• 20 min — Was ophangen

• 20 min — Schrijven

• 20 min — Afwas doen

Wat voor mij belangrijk is aan deze to-do-list, is dat ik niks af hoef te maken. Ik moet gewoon twintig minuten werken aan iets. Op die manier win je altijd. Als de timer afgaat, ga ik door naar het volgende item. En soms, als de timer afgaat wanneer ik lekker aan het schrijven ben, zet ik hem uit en schrijf ik tot ik vastloop, soms is dat pas uren later.

Ik begrijp dat ‘een timer van twintig minuten’ niet erg revolutionair klinkt, maar het heeft me enorm geholpen. Hiermee lukt het mij om veel sneller tot schrijven te komen, en het beginnen vind ik het moeilijkst.

TIP 5: NIEMAND KAN WAT JIJ KAN

Deze laatste tip is misschien niet praktisch, maar wel belangrijk. In een wereld waar kunstmatige intelligentie de creatieve dood van de mensheid in lijkt te luiden, waarin boeken met een druk op een knop kunnen worden gegenereerd, waarin de magie van kunst is gereduceerd tot een duidelijke prompt, is het menselijke zo mogelijk nóg belangrijker dan het al was.

Niemand kan jouw verhaal zo goed vertellen als jij, niemand heeft dezelfde ervaringen, gedachten, problemen, oplossingen en stijl. Fuck grammatica. Fuck een spelfuot. Schrijf!

Al is het maar om eventjes niet te brainrotten.

— X —

Dario

Subscribe now

»» NIEUWS ««

Dimitri Verhulst en Kim Holland in Writers Unlimited Festival x De Situatie

🗓️ Zaterdag 24 januari
📍 HaagsPianoHuis — Noordeinde 64a, Den Haag
⏰ 20:30 - 23:00

Een schrijver en filmmaker die genadeloos de rafels van het bestaan blootlegt. Een mediavrouw die jarenlang zelf het lichaam centraal stelde en er steeds nieuwe betekenissen aan blijft geven. Wat is het lichaam wanneer het niet (meer) voldoet – of juist alles moet betekenen?

Writers Unlimited nodigde De Situatie Leesclub uit om voor het festival een programma te maken naar aanleiding van het festivalthema Let’s get physical. In HaagsPianoHuis (Noordeinde 64A, Den Haag) ontmoeten Dimitri Verhulst en Kim Holland elkaar in een gesprek, geleid door Dario Goldbach, over het lichaam als statussymbool, het lichaam als gevolg van sociale verwachtingen of taboes, als plaats van genot of verval. Als iets dat verslijt, wordt buitengesloten, bejubeld of juist verdwijnt in overexposure.

🎟️ Info & tickets (€14,-)

De publicatie van De Situatie ‘25

Voor het tweede jaar op rij verscheen een publicatie van De Situatie. Tien nieuwe aanstormende literaire talenten gekoppeld aan tien veelbelovende typografen gebundeld in een erg speciale uitgave.

📕 Bestel hem hier (€15,-)

Het ontwerp is door All Sizes en Céline Hurka.

Auteurs & Typografen:

Khadija Elberdai & Morgane Vantorre
Remmelt Bot & Mălin Neamțu
Mylène Delfos & Kaat Vandenbroeck
Lennart Bolwijn & Huw Williams
Ivana Kalaš & Luka Appelberg
Merle Findhammer & Tina Božan
Sanne Morssink & Nóra Békés
Charlotte Beerda & Lyuboslav Boianov
Zaban Razdar & Andrea Hayek
Christina van Egmond & Ando

Redactie door Steven van Lummel, Anne Jonker en Dario Goldbach.

De Situatie wordt ondersteund door het Amarte Fonds.

Morgen, op maandag 29 september vindt het debat tussen de kandidaten plaats in The Grey Space, en op donderdag 2 oktober is de verkiezingsnacht met de uitreiking in het Paard.

Stem hier op Lotte of één van de andere kandidaten.

Beluister het gesprek via de link hierboven of bekijk hem via YouTube.

x Dario

Hallo vrienden,

De zomer was aan het zomeren, de mailboxen werden slecht bijgehouden en er waren festivals waar we utopie speelden. Helaas is de echte wereld geen meerdaags festival, en zijn de onderwerpen voor de nieuwsmedia ondanks de traditionele komkommertijd zeer voorradig. De wereld is een enge plek, maar sommige mensen proberen iets te doen.

Afgelo…

Read more

Van de grootste vastgoedontwikkelaar binnen én buiten New York, via een kijkcijferkanon van een reality-tv-show, naar de machtigste man van de vrije wereld: Donald Trump is een president van superlatieven.

Een kleine greep uit de truths op zijn Twitter-kloon Truth Social bevat veel woorden in hoofdletters. Woorden als: IMMEDIATELY, UNLIMITED, PROSPERITY, RETALIATION, LOSER, HISTORIC, FRAUD, GROWTH, LANDSLIDE, MASSIVE, OVERWHELMING, CORRUPT, BILLIONS, GREAT, FAKE, WORST, UNDISPUTED, GENIUS — en mijn absolute favoriet: TRUMP WAS RIGHT ABOUT EVERYTHING.

Het bombastische hoofdlettergebruik van The Donald kwam bij mij altijd over als kinderachtig, zelfs primitief. Maar wellicht kijken we naar de nieuwe norm van diplomatieke correspondentie. In ieder geval vielen de kapitalen in het door Trump gedeelde bericht van Rutte over de bombardementen op Irans nucleaire faciliteiten mij op.

You will achieve something NO American president in decades could ever get done. Europe is going to pay in a BIG way, as they should, and it will be your win.

— NAVO-chef Mark Rutte in een privébericht aan Trump

Het gaat mij niet zozeer om Ruttes Trumpiaanse taalgebruik. Ook niet om het hielenlikkende sentiment. Het gaat mij om het feit dat Trump, bombarderend voor wereldvrede vanaf zijn apenrots, een screenshot van dit bericht deelde.

Het is niets meer dan aandoenlijk, en zegt veel over de man. In deze editie van De Studio Dario Nieuwsbrief, zal ik op Trumps drang naar bevestiging ingaan aan de hand van drie zalige voorbeelden.

Read more

Maar kijk, die virale column schreef ik in een avondje op de bank, terwijl ik voor de podcast een kleine week in oorlogsgebied was, tientallen mensen interviewde, een uur of veertig aan materiaal terugluisterde en ordende, muziek uitzocht, researchte, monteerde, factcheckte en feedback verwerkte voordat ik uiteindelijk over een periode van twee maanden vijf afleveringen maakte.

Wat ik wil zeggen is, waarom zou ik al die moeite doen voor een inhoudelijk verhaal over de oorlog aan de rand van ons continent, terwijl mensen gewoon willen lachen om Havermelkelitaire buzzwords?

Als ik een groot beroemd schrijver wil worden, moet ik dan niet gewoon hapklaar cynisme serveren zodat mensen ruzie kunnen maken in de comments? Moet ik het algoritme dwingen om de views op te drijven door makkelijke controversiële grapjes te maken? Is dat niet de snelste weg naar succes?

Toen ik mijn nieuwe podcast aankondigde op TikTok, plaatste de heer Pm948 de onderstaande reactie. En hoewel ik me meestal niet zo laat opjutten door haat, zette deze me aan het denken.

Read more

Lviv is een stad vol tegenstellingen. Een plek waar je bijna wordt omvergereden door maaltijdbezorgers en deelvoertuigen, maar waar tegelijk de dreiging van de oorlog voortdurend voelbaar is.

Het straatbeeld verraadt de nabijheid van het front. Je ziet er vooral vrouwen, aangezien de meeste mannen zijn gemobiliseerd. De mannen die je wél ziet, zijn piepjong of stokoud. Wanneer iemand buiten dat profiel valt, schiet onwillekeurig de gedachte door je hoofd:

Waarom ben jij hier?

Een afschuwelijke gedachte, die anderen waarschijnlijk de hele dag ook over mij hadden. Want als je de juiste leeftijd hebt om te vechten, wat doe je dan nog in de relatieve veiligheid van Lviv? Achterdocht is dichterbij dan je denkt.

In deze aflevering worden we rondgeleid door Veronica, een 18-jarige studente uit Lviv. Ze studeert International Relations aan de universiteit, waar de colleges tijdens het luchtalarm gewoon doorgaan, zij het in de schuilkelder.

Feiten & info

00:27 - Heldenbegraafplaats
05:33 - Amerika’s speculaties
06:03 - Lychakiv
06:44 - Drone aanval op Lviv
06:59 - Shahed Drone
20:50 - Ivana Kupala
21:58 - Chaharshanbe Suri

Dit konvooi werd georganiseerd door Protect Ukraine.

De muziek kwam van Imuno & mobygratis.

Deze podcast is tot stand gebracht door middel van het Karin van Ringen Fonds.

Toen ik wakker werd op de tweede dag in Oekraïne wist ik niet hoe laat het was. Mijn telefoon zat al twee dagen zonder simkaart in de faraday bag en mijn horloge deed het al maanden niet.

De wekker van mijn burner phone was afgegaan maar ik had mij al gerealiseerd dat die tijd niet klopte. Ik had de tijd nooit ingesteld, toen ik de telefoon aan had gezet stond die op 00:00. Het verwarrende was dat het toen ongeveer twaalf uur ‘s nachts was geweest.

Al met al was ik gedesoriënteerd.

Die dag zou een wervelwind aan ontmoetingen zijn, waarvan de meest indrukwekkende die met Lyou was. Een militair bij de GUR, de Oekraïense militaire inlichtingendienst.

Hierboven vind je de patch van het team van Lyou, in de podcast legt hij in zijn woorden uit waarom ze die hebben gemaakt, maar het geeft weer in wat voor wereld hij leeft. Artillerievuur is normaal. Aan het einde van de podcast illustreert hij die mening met een verhaal dat ik hier niet zal spoilen.

Veel luisterplezier 🙏

Feiten & info

01:20 - Kolo Fly
08:41 - Denys’ kleding inspo
10:32 - Raphael Lemkin
10:55 - Hersch Lauterpacht
10:55 - Een goed boek over Lviv en recht
14:03 - Artsen Zonder Grenzen over PTSS
18:13 - Frans Vreemdelingenlegioen
23:15 - Lyou’s company
25:17 - Slag bij Moshchun
28:35 - Slag bij Bakhmut
35:37 - Saving Private Ryan

Dit konvooi werd georganiseerd door Protect Ukraine.

De muziek kwam van Imuno & mobygratis.

Deze podcast is tot stand gebracht door middel van het Karin van Ringen Fonds.

Hierboven vindt u de derde aflevering in mijn serie over een reis naar Oekraïne. Als u de eerste aflevering nog niet heeft geluisterd dan kan dat via deze link.

In deze aflevering passeren we eindelijk de grens, hoewel dat nog wel wat voeten in de aarde had. Ik mocht in mijn leven best wat grensovergangen meemaken, maar nog nooit naar een land in oorlog. Ik wist niet wat ik moest verwachten.

Ergens denk je dat je met een konvooi vol hulpgoederen gemakkelijk de grens oversteekt, maar dat bleek best tegen te vallen. Pieter zei dat dat ook te maken had met Oekraïnes wens om toe te treden tot de Europese Unie. Het is geen geheim dat Oekraïne problemen heeft gehad met corruptie, daarom willen ze laten zien dat ze hun land nu bureaucratisch op orde hebben. De grensovergang is daarvan het eerste testament. De EU-vlaggen die ik na de grensovergang zag wapperen in aspiratie, bevestigde hun wens nogmaals.

In Oekraïne werden we direct naar een medisch militair trainingskamp op een geheime locatie geleid. Dat markeerde definitief het einde van de veredelde roadtrip. Het was menens. Voor de rekruten die we in legertenten zagen, was het vaak de laatste stop voordat ze naar het front gestuurd zouden worden. De sfeer was er bedompt, logisch, ze leerden er om te gaan met situaties waarin ze nooit hoopten te belanden. Eerste hulp verlenen aan het front, jezelf of anderen in veiligheid brengen onder vuur.

Ik denk vaak aan de mensen in de tenten. Hoe ze daar netjes in rijtjes opgesteld stonden, orde voorafgaand aan chaos. Het is onmogelijk dat iedereen die ons daar begroette er zonder kleerscheuren vanaf zal komen. Sterker nog, het is zeer goed mogelijk dat sommige mensen die wij daar zagen, momenteel zijn toegevoegd aan de geheime statistieken van gesneuvelde soldaten. Een verbijsterend idee.

Maar, toch vonden we ook positiviteit in West-Oekraïne. We waren bij Kolo Fly, een drone-trainingscentrum dat gerund werd door Dima. Een goedlachse, vriendelijke reus die de menselijkheid van de situatie niet uit het oog verloor. Hij dacht na over de toekomst, aan een wereld na de oorlog, aan een vrij Oekraïne, aan de studies van zijn kinderen, aan bier drinken met vrienden in het buitenland, helaas kon ik dat niet over iedereen zeggen.

Luister nu naar Dima en meer in aflevering drie via uw favoriete podcastplatform.

Feiten & info

04:33 - Jaap Scholten over Protect Ukraine
09:45 - De mobilisatieleeftijd
13:27 - Amnesty International over POW’s in Russische handen
15:45 - Kolo Fly
16:51 - Eyes on Ukraine
23:11 - The Wedding Drone
23:31 - Influencer review
24:56 - Info over een Russische T90-tank

Dit konvooi werd georganiseerd door Protect Ukraine.

De muziek kwam van Imuno & mobygratis.

Deze podcast is tot stand gebracht door middel van het Karin van Ringen Fonds.

Dingen die niet over oorlog gaan

Afgelopen weekend was ik bij Justin op 3FM. Daar schreef ik een column over het festival Op de Ring, een Amsterdams feestje waar ik niks vanaf weet, maar wel een hoop disinformatie over heb verspreid. Mijn excuses aan iedereen!

Check hem hieronder:

dariogoldbach

A post shared by @dariogoldbach

Verder sta ik op Wilde Weide Festival op 4, 5 en 6 juli. Ik zal een workshop fanmail schrijven organiseren. Het gaat een gezellige chaos worden. Verder staan er allemaal vriendelijke vrienden op de line-up: Goldband, Isaï, Moody Mehran, Heath en meer!

Tickets & info

Hierboven vindt u de tweede aflevering in mijn serie over een reis naar Oekraïne, als u de eerste aflevering nog niet heeft geluisterd dan kan dat via deze link.

De reis naar Oekraïne begon vanaf een landgoed nabij de Duitse grens. Mijn reis daar naartoe ging niet zonder slag of stoot. Om nog een laatste keer te oefenen met autorijden besloot ik een Sixt te huren, die ik dan bij een treinstation in de buurt van de locatie neer zou zetten. Strak plan. Helaas ging alles mis.

Hoewel ik had bekeken of je een Sixt in de buurt van het station mocht parkeren, bleek dat dat alleen mocht met auto’s die in dezelfde stad waren gehuurd. Wat erop neerkwam dat de dichtstbijzijnde plek voor mijn Haagse Sixt, helemaal naar Utrecht was.

Dus ik moest terugrijden, dat ding daar parkeren, en dan (nadat Sixt mijn creditcard had geplunderd voor deze in totaal zes uur durende sessie), de trein vanaf Utrecht Centraal Station weer terug-terug nemen.

Een goed begin van deze reis.

Op het landgoed werd ik met open armen onthaalt en kreeg ik een heerlijk bordje eten en een glas wijn. Toen was alles weer goed. Ik heb niet veel nodig.

De volgende dag gingen we de weg op, de eerste dag heel Duitsland door naar Polen, de tweede dag tot aan de Oekraïense grens. Wat ik sinds die autorit niet uit mijn hoofd kan krijgen, is hoe ongelofelijk dichtbij de oorlog is. Anderhalve dag rijden. Dat is alles. Dat is de afstand tussen onze luizenleventjes en de totale oorlog.

Vergeet dat niet.

Feiten & info

07:33 - Zelensky en Trump in The Oval Ofiice
09:23 - Rutte en Trump in The Oval Office
12:00 - Rusland tegen hun eigen soldaten
13:08 - Order 227
19:22 - Het stuk dat Sarah schreef voor De Groene
22:35 - War door Bob woodward
22:05 - Poetin laat Trump in de wacht
28:28 - Noodvoorraden (paywall)
31:25 - Juliet Broersen

Dit konvooi werd georganiseerd door Protect Ukraine.

De muziek kwam van Imuno & mobygratis.

Deze podcast is tot stand gebracht door middel van het Karin van Ringen Fonds.

Subscribe now

Toen ik ontslag nam bij PIP om schrijver te worden waren de plannen vaag maar vol enthousiasme. Ik ging aan mijn nieuwe boek werken, maar daarnaast wilde ik ook mijn eigen podcast weer opstarten. Over de vorm twijfelde ik nog. Ik wilde niet slap lullen, die podcasts zijn er genoeg. Ik wilde iets verhalends, iets avontuurlijks, iets belangrijks. Twee dagen voor mijn laatste werkdag diende een nieuwe realiteit zich aan in de vorm van een DM.

Dit mysterieuze bericht verscheen in de inbox. Extra spannend omdat ik Maurits helemaal niet goed kende. We spraken elkaar tijdens Crossing Border Festival en hoewel ik me kan herinneren dat het gesprek aangenaam was, moet ik bekennen dat ik onze conversatie niet heel scherp kan terughalen. Een wederzijde vibe-check was in ieder geval positief uitgevallen.

Ik heb tijd, schreef ik terug. Een a-typische zin voor mij. De afgelopen jaren had ik nooit tijd. Maar nu had ik opeens de mogelijkheid om in het diepe te springen. De datum intrigeerde me. Het was concreet, en bovendien, over twee weken al.

Via signal ontving ik een uitnodiging voor een konvooi naar Oekraïne. Hoewel ik niet weet wat ik had verwacht, was het niet dat. Het bericht kwam binnen terwijl ik zal te lunchen met mijn vader.

‘Doen,’ zei hij zonder twijfel.

Het markeerde het begin van een reis die mij op vele vlakken zou veranderen. Mijn kijk op de oorlog, mijn kijk op activisme, mijn kijk op verslaglegging, mijn kijk op de verantwoordelijkheid van het schrijverschap. Alles zou een radicale kentering doormaken.

Vandaag presenteer ik de eerste aflevering in een vijfdelige serie over het konvooi naar Oekraïne. Het verhaal van een klein land dat weerstand biedt aan een schijnbaar oneindige invasiemacht. Het verhaal van een klein konvooi vol jonge schrijvers, journalisten en politici.

Elke maandag zal er een aflevering uitkomen op alle podcastplatforms.

Feiten & info

05:00 - Protect Ukraine
05:25 - Jaap Scholten
08:14 - Trump en Zelensky bedrijven diplomatie
11:55 - How to put Kia Niro in drive
16:28 - Budapest Memorandum
16:47 - De annexatie van de Krim
17:14 - Het plan om Kiev in te nemen
17:33 - Putin de geheim agent
17:55 - Zelensky & ‘Merkel’
19:49 - Zakelijke mogelijkheden
20:08 - Sarah Bronkhorst
20:35 - Bengt de Sitter
21:44 - Desiré van den Berg
22:51 - Shula Tas
23:04 - Pieter Wesselman
23:33 - Maurits Chabot
27:49 - Faraday bag

Kijk ook The Zelensky Story op NPO Start.

Dit konvooi werd georganiseerd door Protect Ukraine.

De muziek kwam van Imuno & mobygratis.

Deze podcast is tot stand gebracht door middel van het Karin van Ringen Fonds.

Stalk mij!

De beste manier om op de hoogte te blijven van deze podcast, en mijn andere projecten is door je te abonneren op mijn nieuwsbrief.

Abonneren is gratis, maar er zijn opties om mijn werk te steunen.

Maandelijks voor €5,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
❤️ Ontvang kosmisch karma voor het steunen van een onafhankelijke maker.
🍷 Goedkoper dan een glas wijn.

Jaarlijks voor €50,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
❤️ Ontvang kosmisch karma voor het steunen van een onafhankelijke maker.
🍷 17% goedkoper dan dat andere goedkope glas wijn.

STUDIO EXECUTIVE - Jaarlijks vanaf €250,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
💖 Oneindig veel kosmisch karma.
👼 Noem jezelf filantroop.
📈 Bedrag kan aangepast worden.

Heb je een iPhone? Dan kun je makkelijk afrekenen met Apple Pay. iDeal werkt ook, klik daarvoor op Other Payment Options.

Hoe begin je?!

Het was onderweg naar een roadhouse in de Australische Outback, dat ik besloot een poging te wagen. Ik zou drie maanden in het roadhouse (lees: tankstation) werken en geld verdienen dat ik dan later kon uitgeven aan backpackerfeestjes in Zuidoost-Azië. Een simpel, solide plan. Maar behalve werk en geld, was er ook rust.

60.000 / 15

Ik googelde hoeveel woorden een boek minimaal omvatte (≈ 60.000 voor een novelle (goed genoeg)), deelde dat door een aantal hoofdstukken dat mij goed leek (15), en kreeg een magisch getal te zien (4000). Vijftien hoofdstukken van vierduizend woorden, het leek haalbaar.

Elke dag werkte ik achter de kassa van het tankstation, ik verkocht gefrituurd voedsel zoals de lasagna topper, een soort oranje stoeptegel met daarin een representatie van lasagna waarvoor je in Italië zonder proces zou worden geëxecuteerd — en terecht.

Mijn diensten waren van 07:00 tot 15:00, ruikend naar frituur en diesel schreef ik de rest van de middag aan mijn vijftien hoofdstukken. Het werd een verhaal over een klootzak met een droom, over een jongen die alleen wist wat hij niet wilde.

Na die drie maanden was het af, hoewel ik deed alsof dat niet zo was. Ik maakte mezelf wijs dat ik er nog een klein beetje aan moest sleutelen. De puntjes op de i. Dat deed ik, totdat ik dat niet meer deed. Drie volle jaren etterde Vier-Weekenden.pages op mijn bureaublad. Ik was die jongen met een onaf manuscript op zijn computer. Teleurstellend stereotypisch.

Literaire Punk

Toen de wereld in zichzelf keerde tijdens de pandemie was ik, zoals iedereen, veroordeeld tot mijn woonkamer. Met de wereld op slot waren mijn smoesjes op en moest ik mijn novelle wel afmaken. Het voelde als nu of nooit.

Met tegenzin opende ik mijn manuscript, bang voor alles wat eraan gedaan moest worden. Maar toen ik begon, ging het snel. Heel snel. Beschamend snel. Het was al jaren af. Eigenlijk lag het gewoon op de plank, verstopt achter mijn onzekerheden.

Teleurstellend stereotypisch.

Samen met Haagsch Cultuurbordeel PIP bracht ik Vier Weekenden uit. Met geld uit een sponsordeal met Jägermeister printten we 300 exemplaren. Er was geen redactie, er waren veel spelfouten, ik pakte de pakketjes zelf in, het was literaire punk. Alles verkocht uit.

Hoewel dat DIY-meesterwerk niet meer te koop is, leeft het voort als podcast. Sjamsoedin maakte er prachtige muziek voor.

Beluister het hieronder gratis.

Een Echte Schrijver

Plotseling was er beweging. Ik kreeg een literair agent die mijn novelle in de juiste handen wist te krijgen, en opeens zat ik koffie te drinken bij een echte Amsterdamse uitgeverij, de Arbeiderspers.

Daar bracht ik in de zomer van ‘23 mijn literaire debuut uit: De Man die Alles Had. Een boek over een tech-gigant, een groeiende leugen en een onbereikbare liefde.

Het lag in de boekwinkel, het stond in de krant, het kreeg een herdruk of twee. Op de boekpresentatie bij PIP waren al mijn vrienden en familie. Alle dingen waar ik van kinds af aan van droomde werden werkelijkheid.

De Man die Alles Had is nog steeds te koop via deze link.

Maar…

hoewel alles goed leek te gaan, miste ik toch iets. Ondanks alle schrijver-achtige dingen die ik deed, voelde ik me geen schrijver. Waar lag dat toch aan? Toen begreep ik het: ik had een baan. Een baan waar ik van hield, maar alsnog.

Ik werkte bij PIP Den Haag als marketing manager, en mocht in die hoedanigheid allemaal feesten uitverkopen. Denk aan fotoshoots, postercampagnes, promo-filmpjes, coole dj’s en nooit in de rij hoeven te staan.

Maar er was te weinig tijd om whiskey te drinken terwijl ik naar een lege pagina staarde.

Het romantische schrijversleven van writers blocks en geldproblemen moest werkelijkheid worden. Alleen dan zou ik kunnen schrijven wat ik wilde. Er waren zo veel ideeën maar nooit genoeg tijd. Ik stond op teveel gastenlijsten en at teveel oesters.

Dus ik nam ontslag.

Dit deed ik met pijn in mijn hart, al mijn vrienden werkten bij PIP. Daarnaast had ik helemaal niet zoveel optredens of schrijfopdrachten. Maar fuck it, want wie niet waagt, wie niet wint. Was dit een slecht idee? Misschien.

Maar het niet proberen, leek me een veel slechter idee.

Studio Dario

Met deze nieuwsbrief en de bijbehorende podcast zal ik je op de hoogte houden van de hoogte- én dieptepunten van deze sprong. De invulling is vrij. Ik maak wat ik wil maken.

Het resultaat van een staarwedstrijd met een lege pagina.

Onder de verzamelnaam Studio Dario zal ik columns schrijven, interviews afnemen, podcasts uitbrengen en iedereen op de hoogte houden van het zeer geheime boek wat in het voorjaar van 2026 uitkomt.

Jij kunt dit avontuur steunen door een betaald abonnement op deze nieuwsbrief te nemen. Voor minder dan de prijs van een glas wijn op een terras, is het mogelijk een steentje bij te dragen aan een pril schrijverschap.

Subscribe now

Opties & Voordelen

Maandelijks voor €5,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
❤️ Ontvang kosmisch karma voor het steunen van een onafhankelijke maker.
🍷 Goedkoper dan een glas wijn.

Jaarlijks voor €50,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
❤️ Ontvang kosmisch karma voor het steunen van een onafhankelijke maker.
🍷 17% goedkoper dan dat andere goedkope glas wijn.

STUDIO EXECUTIVE - Jaarlijks vanaf €250,-

🔒 Toegang tot bonus podcasts en artikelen.
💖 Oneindig veel kosmisch karma.
👼 Noem jezelf filantroop.
📈 Bedrag kan aangepast worden.

Heb je een iPhone? Dan kun je makkelijk afrekenen met Apple Pay. iDeal werkt ook, klik daarvoor op Other Payment Options.

Subscribe now

Maar het grootste geschenk is simpelweg dat je mijn werk leest, mijn boeken opent, mijn columns op Instagram volgt en het einde van de nieuwsbrief hebt gehaald.

Dank <3

xxx

Bestel nu via ⁠⁠https://demandiealleshad.nl/⁠⁠

Wat is alles? En hoe kom je eraan?

De Man die Alles Had werkt als senior innovation manager voor techgigant Odium. Een bedrijf onder leiding van Moriko Molenaer, wonderkind, genie, miljardair en ‘s werelds machtigste vrouw. Op een zwak moment presenteert De Man onder hoge druk een idee, waarvan hij weet dat het totaal onuitvoerbaar is. Zijn project wordt echter gebombardeerd tot het paradepaardje van Odium, waarmee zijn leven verandert in een megalomane leugen. Opgejaagd door een tot mislukken gedoemd project en een onbereikbare liefde, neemt hij de lezer mee op een wereldreis langs de excessen van het kapitalisme.

Bestel nu via ⁠https://demandiealleshad.nl/⁠

Bestel nu via ⁠https://demandiealleshad.nl/⁠

Wat is alles? En hoe kom je eraan?

De Man die Alles Had werkt als senior innovation manager voor techgigant Odium. Een bedrijf onder leiding van Moriko Molenaer, wonderkind, genie, miljardair en ‘s werelds machtigste vrouw. Op een zwak moment presenteert De Man onder hoge druk een idee, waarvan hij weet dat het totaal onuitvoerbaar is. Zijn project wordt echter gebombardeerd tot het paradepaardje van Odium, waarmee zijn leven verandert in een megalomane leugen. Opgejaagd door een tot mislukken gedoemd project en een onbereikbare liefde, neemt hij de lezer mee op een wereldreis langs de excessen van het kapitalisme.

Bestel nu via https://demandiealleshad.nl/

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more

Het verhaal van een jonge twintiger die verward na een relatie met een psychopaat op zoek gaat naar de perfecte liefde en een uitweg. Een uitweg van zijn kutbaan, zijn uitzichtloze leven, zijn doelloze bestaan.

Geschreven en voorgelezen door Dario Goldbach.

Muziek door Sjamsoedin.

Read more